1. ต้องเริ่มต้นจากช่องใหญ่ๆหรือเล็กสุดไปหาช่องปกติ

2.ในการดำเนินเรื่อง เวลาที่มีเหตุการณ์ใหม่ๆเกิดขึ้นควรมีฉากเปิด
เพื่อแสดงว่าตัวละครอยู่ในสถานที่ใด เป็นฉากกว้างๆอย่างน้อย 1 ช่องใน1เหตุการณ์
แต่ไม่ควรมากกว่า 3 ช่อง

3.ควรเปลี่ยนมุมมองอย่างน้อย2ช่องใน1หน้า (กรณีมี5-8ช่อง)

4.ใน1หน้าควรมีช็อตแสดงภาพเต็มตัวของตัวละคร1ช่องเป็นอย่างน้อย

5.ช่องใหญ่ฉากสำคัญ หรือฉากไคลแม็กซ์ต่างๆของเรื่องควรอยู่หน้าถัดไป
(หน้าที่ต้องเปิดพลิกไปดู) ทั้งนี้ควรมีช่องเล็กๆในหน้าก่อนนั้นเป็นตัวปูเหตุการณ์ไว้ก่อน
(ช่องเล็กๆที่ว่านั้นส่วนใหญ่จะเป็นมุมที่ใกล้มากๆเช่น ลูกตา)

6.อารมณ์ของตัวละครจะต้องมีส่วนประกอบต่างๆมาช่วยเพิ่มอารมณ์
เช่นเม็ดเหงื่อ ไอ(เวลาหายใจ) เส้นสปีด

7.ตัวเสียงต้องอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ทำลายภาพ และต้องไม่เด่นกว่าภาพ
และต้องพยายามเลือกลักษณะให้เหมาะกับภาพ เช่น ตัวหนา ตัวบาง

8.ฉากควรเขียนขึ้นมาจากการดูของจริง การเขียนฉากจากการนึก(นั่งเทียน)
กับดูจากของจริงจะได้ภาพที่ต่างกัน อารมณ์ก็จะต่างกัน กรณีการ์ตูนในอนาคต
ที่ไม่มีฉากจริงให้ดู ให้ใช้เทียบค่าจากฉากในปัจจุบัน
เช่น รถในอนาคตอาจดูจากซาวด์เบาท์ กล้องถ่ายรูป แบบแปรเปลี่ยนไปจะให้ผลดีมาก

9.การต่อเนื่องของภาพจะต้องดูแล้วเข้าใจได้ง่าย ต่อเนื่อง
เช่นAยืนด้านซ้ายBยืนด้านขวา ก็ควรจะคงตำแหน่งที่ถูกต้องไว้
อาจจะเปลี่ยนมุมมอง แต่ไม่ควรกลับข้างกันในแบบที่ขัดแย้ง
เพื่อความต่อเนื่องของการเล่าเรื่อง

10.ตอนจบ...ค่อยๆกลับไปที่ข้อหนึ่ง ครับผม...!!

Credit : Thai Comic Magazine ปีที่9 เล่มที่ 152 28 พฤษภาคม 2544

ว่าจะเอามาลงไว้นานแล้ว แต่กว่าจะหาเจอนี่เกือบตาย

กฏสิบข้อที่เราก็ยึดเป็นหลักการเขียนมาตลอดค่ะ
แต่ส่วนใหญ่ที่นั่งเขียนเป็นโดจินก็จะไม่ค่อยเครียดกับมันมากนัก แต่ก็นึกถึงไว้ตลอด

ยึดเป็นหลักไว้เพื่องานคุณภาพไม่เสียหายค่ะ
(อืม จะว่าไปอยากกลับไปหาครูที่ไทยคอมมิคจังแฮะ)